Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ…ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΙΠΕΣ…

Ομιλία του προέδρου  του ΠΑΣΟΚ Γ.Α Παπανδρέου στην συζήτηση επί των προγραμματικών δήλωσεων της κυβέρνησης 
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, προ διετίας, ανέλαβα την ευθύνη της Κυβέρνησης της χώρας, στην πιο δύσκολη συγκυρία της μεταπολίτευσης.



Ήταν ευθύνη μεγάλη, αλλά και τιμή, ότι με εμπιστεύτηκε ο Ελληνικός λαός να διαχειριστώ τις τύχες της χώρας, σε μια καμπή ιστορική. 


Παραδίδοντας στη νεοσυσταθείσα Κυβέρνηση, η δύσκολη αποστολή συνεχίζεται, αλλά με μια ποιοτική διαφορά.


Έχω την βαθιά ελπίδα ότι ανοίγει μια νέα σελίδα στην πολιτική ζωή του τόπου. 


Το γεγονός ότι μπόρεσαν να συνεργαστούν κόμματα, να παραμερίσουν υπαρκτές, βαθιές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, αποτελεί ήδη μια νίκη της Δημοκρατίας, μια διαβεβαίωση στον Ελληνικό λαό ότι μπορούμε να πάμε μαζί μπροστά, για το κοινό καλό. 


Σ’ αυτή την Κυβέρνηση, θα ήθελα να είχα πετύχει τη συμμετοχή και άλλων κομμάτων που, επικαλούμενα ιδεολογικούς λόγους, απέχουν.


Η αποχή τους, όμως, δεν δικαιολογείται από την ιδεολογία που επίσημα πρεσβεύουν. 


Διότι αυτή, όπως και η προηγούμενη Κυβέρνηση, κάνει έναν πόλεμο.


Έναν πόλεμο απέναντι στις ανεξέλεγκτες αγορές, απέναντι στους κερδοσκόπους, αλλά και απέναντι στους φοροφυγάδες, που αφαιρούν δυνατότητες που θα είχαμε για την παιδεία, την υγεία και την πρόνοια του λαού μας. 


Έναν πόλεμο απέναντι σε όσα μας πλήγωσαν τα τελευταία χρόνια, απέναντι στη λεγόμενη διαπλοκή, απέναντι σε κατεστημένα της χώρας, που δεν ήθελαν με τίποτα να προωθηθεί η ανάπτυξη των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων και των μεγάλων μας δυνατοτήτων, ώστε να μπορούν να διατηρούν μια παρασιτική οικονομία και να τρέφονται από το πελατειακό κράτος - όλα όσα, δηλαδή, μας έφεραν σ’ αυτή την εξάρτηση, την οποία ζούμε σήμερα. 


Και σε όσους ρωτούν, γιατί έπρεπε να υποστεί θυσίες ο Ελληνικός λαός, αφού αυτά είναι τα διακυβεύματα της εποχής μας, απαντώ: σ’ αυτό τον πόλεμο εκτός και εντός της χώρας, ήμασταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουμε ό,τι μέσα είχαμε. 


Και αν αυτές οι θυσίες δεν είχαν γίνει, δεν θα ήμασταν σήμερα όρθιοι. Σήμερα, η χώρα είναι όρθια. Και αυτό οφείλεται στις δύσκολες αποφάσεις που πήρε η προηγούμενη Κυβέρνηση. 


Δεν θα είχαμε την αλληλεγγύη των άλλων λαών της Ευρώπης. Δεν θα μπορούσαμε σήμερα να μιλάμε για μια διαφορετική Ελλάδα.


Δεν θα μπορούσαμε σήμερα να ελπίζουμε, να πολεμούμε για την ευνομία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη διαφορετική και βιώσιμη ανάπτυξη.


Δεν θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι ναι, μπορούμε να δώσουμε το αίσθημα δικαίου και προοπτικής στην Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό. 


Έδωσα, αγαπητοί συνάδελφοι, και εγώ, όλο μου το είναι στον αγώνα αυτό. Και σήμερα, με την Κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης, ανοίγεται ένα νέο κεφάλαιο.


Όχι, δεν τελείωσε ο πόλεμος.


Μάλιστα, ίσως βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή, όπως σωστά περιέγραψε ο νέος Πρωθυπουργός της χώρας, ο Λουκάς Παπαδήμος. 


Σήμερα, κρίνεται εάν θα αξιοποιήσουμε τις θετικές αποφάσεις, την ουσιαστική στήριξη, την ευεργετική πολιτική που διεκδικήσαμε και κατακτήσαμε στην Ευρώπη.


Αποφάσεις και βοήθεια, που αποτυπώνονται στο κείμενο του Συμβουλίου Κορυφής της Ευρωζώνης, στις 27 Οκτωβρίου.


Ένα κείμενο που συμφωνήσαμε τα «άγρια» χαράματα, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις. 


Κρίνεται σήμερα εάν θα αξιοποιήσουμε σωστά το αντίτιμο των δικών μας θυσιών, ώστε η χώρα μας να μείνει στο ευρώ, στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Εάν θα αξιοποιήσουμε την αλληλεγγύη των εταίρων μας, με επένδυση στην τεχνογνωσία, ώστε να γυρίσει σελίδα η χώρα μας και να πάρουμε το σίγουρο δρόμο για μια βιώσιμη ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη, που δεν θα βασίζεται σε πήλινα πόδια, αλλά στις δικές μας δυνάμεις.


Σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, από την άλλη, εάν φανούμε αδύναμοι, άτολμοι και φοβικοί, όχι μόνο θα χαθούν οι μέχρι σήμερα επώδυνες θυσίες του Ελληνικού λαού, αλλά και την έξοδό μας από το ευρώ θα δούμε, και θα χαθούν οι οικονομίες των νοικοκυριών, και θα χάσουμε μια ιστορική ευκαιρία να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας, να εμπεδώσουμε μια πολιτεία δικαιοσύνης και ευνομίας, που θα προστατεύει την ισονομία, την ισοπολιτεία, τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών μας.


Θεώρησα ότι, σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, θα έπρεπε να συστρατευτούν όσες δυνάμεις μπορούν, για να πετύχουμε. Πρώτα απ’ όλα, ο ίδιος ο Ελληνικός λαός, ο ίδιος ο πολίτης, με τη συμμετοχή του στις μεγάλες αλλαγές, όπως και στις ευθύνες, να συστρατευτεί με τη δική του απόφαση, καθαρή, ελεύθερη και δημοκρατική, και να πει ο Ελληνικός λαός το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι».


Αλλά το δημοψήφισμα, προφανώς, φόβισε πολλά κατεστημένα και εντός και εκτός Ελλάδας.


Για την ιστορία, επαναλαμβάνω ότι το δημοψήφισμα ποτέ δεν ακύρωσε τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου, όπως διάφορα κέντρα στα Μέσα Ενημέρωσης προσπάθησαν να προβάλουν.


Αντίθετα, η απόφαση του λαού και μόνον, ή θα ακύρωνε, ή θα επικύρωνε με τον πιο πανηγυρικό και δημοκρατικό τρόπο αυτές τις αποφάσεις.


Γιατί ακούσαμε και το παράδοξο, ότι δήθεν εγώ έθεσα σε κίνδυνο τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Σαν να μην κινδύνευε πριν, όταν αμφισβητούταν από παντού.


Είναι πάντως καλό για την πατρίδα, ότι ανησύχησαν για τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου κάποιοι, που υποτιμούσαν αρχικά τη σημασία της. 


Όχι, δεν αποφάσισα ξαφνικά να θέσω σε κίνδυνο αυτό, για το οποίο εγώ πάλεψα τόσο πολύ, επί τόσους μήνες.


Μια συμφωνία καθοριστική για το μέλλον της χώρας, μια συμφωνία που αποτελεί την δικαίωση τόσων κόπων και θυσιών των Ελλήνων πολιτών.


Το αντίθετο, όπως όλοι βλέπουμε τελικά, αυτή η συμφωνία είναι σήμερα πιο ασφαλής από ποτέ, αποτελεί βασικό προγραμματικό πλαίσιο μιας Κυβέρνησης


συνεργασίας, που στηρίζεται από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής. Και η πρόταση για δημοψήφισμα, εάν συνέβαλε ακριβώς σ’ αυτή την εξέλιξη, καλώς έγινε.


Μια θετική έκβαση ενός δημοψηφίσματος θα αποτελούσε και την πιο ουσιαστική εγγύηση - υπογραφή, όχι Αρχηγών κομμάτων, αλλά υπογραφή του Ελληνικού λαού, για το τι ήθελε και πώς θα όριζε την δική του τύχη και το δικό του μέλλον.


Εάν κάτι φόβισε τους εταίρους μας, αυτό ήταν πιθανώς ο φόβος για την απόφαση του Ελληνικού λαού.


Αλλά μια απόφαση, ακόμα και αρνητική, θα ήταν πολύ καλύτερη, πιο καθαρή και πιο υπεύθυνη, από το να συρθούμε για τρεις ή και έξι μήνες ακόμα, με τόσους να αντιστέκονται, να κρύβονται από τις ευθύνες τους, να επικαλούνται τον πόνο του Ελληνικού λαού και να προωθούν την αυθαιρεσία τού «δεν πληρώνω» ή ακόμα και τη βία. 


Και μετά, να μας έρθει μια νέα αξιολόγηση της Τρόικας και να συμπεράνουν ότι απλά δεν τα καταφέρνουμε, να διαγνώσουν ότι απλά η Ελλάδα δεν μπορεί. Και τότε, να συνειδητοποιήσει ο Ελληνικός λαός το πραγματικό δίλημμα, αλλά πλέον πολύ αργά. 


Και τότε, να έχουμε πάρει ένα δρόμο χωρίς γυρισμό. Με την έξοδό μας από το ευρώ σίγουρη και με όσα αυτή συνεπάγεται. Χωρίς προειδοποίηση, δηλαδή, να υπάρξει ένας ακαριαίος θάνατος και μια βέβαιη χρεοκοπία. 


Από την άλλη, μια πανηγυρική θετική απόφαση του Ελληνικού λαού θα ήταν μήνυμα προς όλους, να μην αμφισβητούν ούτε το κουράγιο, ούτε τη βούληση του Ελληνικού λαού να αλλάξει ο τόπος και να παραμείνει σταθερά εντός του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης.


Θα ήταν μια δημοκρατική απάντηση, από τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.


Αγαπητοί συνάδελφοι, πάνω από τις αγορές, υπάρχουν οι λαοί. Και σήμερα, η μάχη είναι μεταξύ αγορών και Δημοκρατίας. Και αυτή δεν είναι μια ελληνική, αλλά μια πανανθρώπινη υπόθεση. Ένας αγώνας, να ακουστούν επιτέλους οι λαοί. 


Όσο για την σημερινή κριτική μερικών κομμάτων, ότι η νεοσυσταθείσα Κυβέρνηση δεν έχει νομιμοποίηση, ας είχαν το θάρρος να στηρίξουν την υπόθεση του δημοψηφίσματος προ 15  ημερών, για να μιλούν για ευρύτερη νομιμοποίηση. Σήμερα, αυτά τα επιχειρήματα στέκονται στο κενό. 


Η σημερινή Κυβέρνηση είναι Κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης. Πράγματι, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στήριξε ηρωικά δύσκολες, επώδυνες αποφάσεις,


για το ευρύτερο όμως καλό, και ανέλαβε τους προηγούμενους μήνες τις ευθύνες της στο ακέραιο. Και εγώ, προσωπικά, νομίζω ότι απέδειξα - και το επαναλαμβάνω - ότι δεν υπολογίζω καρέκλες, δεν υπολογίζω καμία καρέκλα, μπροστά στις ευθύνες μου για τη χώρα, για το καλό του Ελληνικού λαού.


Το καθοριστικό βήμα πλέον έγινε. Ένα μεγάλο βήμα για την πολιτική ζωή της χώρας. Χαίρομαι που συνέβαλα στην ευρύτερη αυτή συνεργασία, στο καθοριστικό αυτό βήμα.


Θέλω να ευχαριστήσω ειλικρινά και τον κ. Σαμαρά, και τον κ. Καρατζαφέρη, για τη διάθεση συνεννόησης που έδειξαν. Δεν είναι οι μόνοι. Όλοι βάλαμε νερό στο κρασί μας. 


Και κύριε Σαμαρά, μην ακούτε τις ακραίες φωνές, κανένας μας δεν έχασε. Όλοι βγαίνουμε κερδισμένοι, η Ελλάδα βγαίνει κερδισμένη και πιο δυνατή.


Αλλά δεν μπορώ, επίσης, να μην πω το εξής: κρίμα που καθυστερήσαμε. Και αυτό, ας αποτελέσει μάθημα για όλους μας για το μέλλον.


Όσοι μάς θέλουν διχασμένους και μοιρολάτρες, να ξέρουν ότι εγώ δεν θα πάψω να μάχομαι για την ενότητά μας.


Όσοι, εντός της χώρας και εκτός, θέλουν τους πολίτες μακριά από τη συμμετοχή, να ξέρουν ότι εγώ δεν θα σταματήσω να παλεύω για τη μεγαλύτερη δυνατή έκφραση και συμμετοχή τους.


Τις ημέρες αυτές, ναι, το Κίνημά μας, έχοντας την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, καθώς και την πρόσφατη ψήφο εμπιστοσύνης, αποφάσισε να κινηθεί με δυναμισμό στη δημιουργία μιας Κυβέρνησης εθνικής συνευθύνης, με Πρωθυπουργό ευρύτερης κομματικής αποδοχής, ικανό και αποτελεσματικό για το δύσκολο έργο που έχει μπροστά του, που έχουμε όλοι μπροστά μας. 


Του ευχόμαστε ολόψυχα, καλή επιτυχία. Αυτή η δύσκολη αρχή πρέπει να έχει συνέχεια. Προέχει, όμως, αυτό το βήμα που κάναμε για την εθνική συνεργασία, να εξασφαλίσει και το μείζον. Και το μείζον είναι να εφαρμοστούν οι αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου και, βέβαια, όσα απορρέουν από αυτές τις αποφάσεις. Και βέβαια, η δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων.


Ήδη, είμαστε κοντά.


Ελπίζουμε ότι αυτό θα πετύχει η Κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης, από το 2012.  Και επαναλαμβάνω: και οι εταίροι μας θέλουν να πετύχουμε.


Θέλουν να απεξαρτηθούμε από τα δικά τους δανεικά.


Όχι, δεν ενδιαφέρονται να αποφασίζουν για εμάς.


Θέλουν όμως να ξέρουν ότι έχουν απέναντί τους έναν αξιόπιστο εταίρο, πράγμα αυτονόητο που, πρωτίστως, εμείς, από κοινού θα εγγυηθούμε.


Και είναι η επιτυχία μας αυτή που θα καθορίσει, όχι μόνο την αυτόνομη πορεία της χώρας μας, αλλά και την ίδια τη συμμετοχή μας στο ευρώ.


Το τονίζω ξανά: διακυβεύεται, ούτε λίγο, ούτε πολύ, η ίδια η συμμετοχή μας στο ευρώ.


Όμως, αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε ποτέ τα βαθύτερα αίτια της κρίσης. Η εφαρμογή του προγράμματος δεν είναι μόνο ζήτημα δημοσιονομικής πειθαρχίας.


Αντιθέτως, δώσαμε και έδωσα μάχη απέναντι σε ισχυρά συμφέροντα. 


Σήμερα, η ελπίδα μου είναι να προωθήσουμε πια μαζί την εμπέδωση κανόνων δικαίου και ευνομίας.


Να χτυπήσουμε όσα μας πλήγωσαν και να διασφαλίσουμε την σίγουρη πορεία της Δημοκρατίας μας. Βασικές αλλαγές, προς όφελος της ποιότητας, της αξίας, της ανταγωνιστικότητας και της εργασίας. 


Αυτή η Κυβέρνηση έχει και το χρέος και την ιστορική ευκαιρία, θα έλεγα, να εμπεδώσει στη χώρα την αυτοπεποίθησή της, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους δημοκρατικούς θεσμούς.


Να χτυπήσει την αδιαφάνεια, την φοροδιαφυγή, την ανισότητα και την αδικία.


Να ολοκληρώσει τη συμφωνία με την Ελβετία για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Να ολοκληρώσει την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος.


Εάν χρειαστούν νέα κονδύλια για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αυτό να γίνει με κοινές μετοχές, δηλαδή, όχι σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου, με υπερκέρδη στους τραπεζίτες.


Να καθορίσει τους κανόνες μεταξύ πολιτικής και Μέσων Ενημέρωσης.


Να εξυγιάνει τον τομέα των Μέσων Ενημέρωσης, που πολλά επιβιώνουν με «θαλασσοδάνεια» και κρατικές διαφημίσεις, τα οποία πετυχαίνουν με εκβιασμό ή υπόγειες διαδρομές. 


Να συνεχίσει το χτύπημα του λαθρεμπορίου καυσίμων, τσιγάρων και ποτών, που κοστίζει δισεκατομμύρια στον Έλληνα φορολογούμενο.


Να βελτιώσει την απόδοση της Δικαιοσύνης, που ήδη έχει ξεκινήσει.


Να συνεχίσει την προσπάθεια που ξεκινήσαμε για τη μείωση της τεράστιας σπατάλης, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση και τις ηλεκτρονικές προμήθειες. 


Αυτή η Κυβέρνηση μπορεί να προωθήσει, πάντα μετά από διαβούλευση μεταξύ των κομμάτων, και αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, στο εκλογικό σύστημα, σε βασικές πτυχές για την αναθεώρηση του Συντάγματος, έστω και στα στενά χρονικά όρια που έχει.


Και βεβαίως, και σε άλλα μεγάλα θέματα, όπως της παιδείας.


Να ανακτήσουμε έτσι την εμπιστοσύνη μεταξύ μας.


Μια συλλογική πορεία, όπου δεν θα κοιταζόμαστε με φόβο ή καχυποψία, αλλά με αλληλεγγύη και σεβασμό.


Και εάν στα χρόνια αυτά, θα είναι λιγότερες οι οικονομικές μας δυνατότητες, τουλάχιστον να υπάρξει ανθρωπιά.


Κάτι που δεν κοστίζει, αλλά αποτελεί ίσως το πολυτιμότερο των αγαθών.


Αγαπητοί συνάδελφοι, με αφορμή την νέα Κυβέρνηση συνεργασίας, θα ήθελα να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στην εξωτερική μας πολιτική. Πεδίο όπου, την τελευταία δεκαετία, καταφέραμε να διαμορφώσουμε ευρύτερες συναινέσεις.


Η τοποθέτηση στα δύο καίρια Υπουργεία των Εξωτερικών και της Άμυνας, δύο βασικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, θέλησε αυτό ακριβώς να σηματοδοτήσει.


Και μάλιστα, στη διαβούλευση με τον κ. Σαμαρά, αλλά και στις επικοινωνίες μου με τους δύο Αντιπροέδρους της Νέας Δημοκρατίας και σημερινούς Υπουργούς Άμυνας και Εξωτερικών, ζήτησα να υποσχεθούμε, να δεσμευθούμε και μέσω των προγραμματικών μας δηλώσεων για την ειλικρινή μας πρόθεση συνεργασίας στα μείζονα εθνικά μας θέματα.


Σε λίγες ημέρες, το Δικαστήριο της Χάγης αποφαίνεται σχετικά με την προσφυγή των Σκοπίων.


Όποια και να είναι η απόφαση, το πρόβλημα δεν θα έχει λυθεί. Και είναι ώρα οι δύο πλευρές να κατανοήσουν ότι, εμείς μόνοι μας, οι δύο πλευρές θα το λύσουμε.


Γιατί όσο καλοί και αν είναι οι διαμεσολαβητές, εμείς θα ζήσουμε με το αποτέλεσμα, εμείς θα είμαστε γειτονικοί λαοί, εμείς θα πρέπει να μπορούμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον χωρίς φόβο, αλλά με σεβασμό και εκτίμηση.


Θεωρώ, μέσα από τις αλλεπάλληλες επαφές μου με την Κυβέρνηση και την Αντιπολίτευση των Σκοπίων, ιδιαίτερα με τον Πρωθυπουργό κ. Γκρουέφσκι, ότι υπάρχουν σημαντικά περιθώρια προσέγγισης και επίλυσης του ζητήματος αυτού.


Είναι ιστορική ευκαιρία, λοιπόν, αυτή και όχι άλλη Κυβέρνηση, να πάρει


πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή.


Θέλω να τονίσω ότι η Ελλάδα έχει κάνει ολόκληρο το βήμα που της αναλογούσε. Επιθυμεί πραγματικά ταχεία λύση στο ζήτημα


της ονομασίας, που θα απελευθερώσει το τεράστιο δυναμικό των σχέσεών μας.


Έχω πολλές φορές τονίσει ότι, όταν φθάσουμε σε λύση, η Ελλάδα θα είναι ο πιο αξιόπιστος εταίρος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην ενταξιακή της πορεία. Αλλά αυτή η σχέση θα πρέπει να βασίζεται σε σωστά θεμέλια, σε σχέσεις καλής γειτονίας.


Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων του τόπου στηρίζει λύση ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό και χρήση έναντι όλων.


Βέβαια, η επιθετική ρητορική του κ. Γκρουέφσκι έναντι της χώρας μας, προκαλεί εύλογη αμφιβολία για τις προθέσεις του. Όμως, θέλω να ελπίζω ότι υπάρχουν τα περιθώρια για ταχεία πρόοδο. 


Σε ό,τι αφορά την Τουρκία, προγραμματίζεται η Συνάντηση Κορυφής μεταξύ των δύο Κυβερνήσεων.


Άποψή μου είναι ότι αυτές οι συναντήσεις πρέπει να γίνονται και να καθιερωθούν ως ρουτίνα μεταξύ των δύο χωρών, παρά τα όποια γνωστά και υπαρκτά προβλήματα.


Θεωρώ επίσης ευκαιρία, τα κόμματα που συμμετέχουν στη σημερινή Κυβέρνηση να συναποφασίσουν τις επόμενες κινήσεις που θα πρέπει να γίνουν, με βάση τις διερευνητικές επαφές για το γνωστό θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.


Τέλος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφήσουμε τις πρωτοβουλίες μας στην Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια.


Προβλέπεται μια Συνάντηση Κορυφής με το Ισραήλ, που πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα στο 2011, ενώ συνεχίζουμε να στηρίζουμε τον αγώνα των Παλαιστινίων για ανεξάρτητο κράτος.


Οι επαφές μας με τον Αραβικό κόσμο, αλλά και την αναδυόμενη νέα ηγεσία της Αραβικής Άνοιξης, είναι για την Ελλάδα και ζωτικής σημασίας, και ευκαιρία.


Και μέσα στο πλαίσιο της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, πρέπει να δούμε και την γεωστρατηγική σημασία των επενδύσεων, που δεν θα είναι μόνο από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θα είναι και από Αραβικές χώρες, και από την


Κίνα, και από την Ρωσία, και από την Ινδία, γιατί όχι και από την Βραζιλία, ώστε να μπορέσουμε να αναπτύξουμε ουσιαστικές οικονομικές συμμαχίες και σχέσεις με όλους αυτούς τους σημαντικούς παίκτες στο νέο διεθνές γίγνεσθαι.


Αγαπητοί συνάδελφοι, είμαι βέβαιος ότι, τους επόμενους μήνες, θα κάνουμε μαζί κάθε προσπάθεια και ό,τι απαιτείται, για να γίνει η χώρα μας ασφαλής και να δημιουργήσει στέρεες βάσεις για την ανάπτυξη και την έξοδό της από την κρίση.


Όμως, αυτό δεν αρκεί.


Πρέπει να σωθεί η Ευρωζώνη, για να σωθούμε και εμείς


Και βλέπουμε καθημερινά την επιδείνωση της κατάστασης στην Ευρώπη.


Μια εξέλιξη, δυστυχώς, προβλεφθείσα. Δεν μου αρέσει να παριστάνω τον προφήτη.


Αλλά πόσες φορές δεν είπα, τα τελευταία δύο χρόνια, σε όλα τα ευρωπαϊκά Forum, ότι οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ανεπαρκείς ή ακόμα και λάθος, όπως αυτές


στην Ντοβίλ. 


Η Ευρώπη, πρώτα απ’ όλα, είχε τεράστια ευθύνη που δεν επόπτευσε σωστά οικονομίες όπως της Ελλάδας, παρ' ότι βρισκόμασταν σε επιτήρηση, με αποτέλεσμα αυτό το λάθος να το πληρώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός. 


Σωστά αλλάζει κανόνες και μηχανισμούς εποπτείας, όμως, αυτά δεν αρκούν.


Γιατί υπάρχουν φαινόμενα και συμφέροντα, που εκφεύγουν των εθνικών ορίων, άρα, και των δημοκρατικών ελέγχων.


Η Ευρώπη έχει τις δυνατότητες και πρέπει σήμερα να επιβάλει στην παγκόσμια οικονομία κανόνες. 


Χτυπώντας, παραδείγματος χάριν, τα κερδοσκοπικά προϊόντα, τα παράγωγα, τα λεγόμενα «CDS», ελέγχοντας τους φορολογικούς παραδείσους, εξυγιαίνοντας το τραπεζικό σύστημα ώστε να επενδύει στην πραγματική οικονομία, περιορίζοντας την παντοδυναμία των οίκων αξιολόγησης που, με μια απόφασή τους, μπορούν να αναιρούν θυσίες και αποφάσεις Κοινοβουλίων. 


Να επιβάλει φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, ένα μικρό δείγμα δικαιοσύνης, που θα αποφέρει σημαντικά έσοδα για τα κράτη και την ίδια την Ευρώπη.


Έσοδα που θα συμβάλλουν σε μια δικαιότερη κατανομή βαρών και πλούτου, έσοδα που θα μπορούν να επενδυθούν στην ανάπτυξη. 


Γιατί είναι ατελέσφορο, όλες οι χώρες που έχουν σημαντικά προβλήματα χρέους, από την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, μέχρι και την Ιταλία, να προωθούν μόνο τη μείωση των ελλειμμάτων, εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι οι χώρες αυτές, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως Ένωση πια, δεν προωθήσει πολιτικές ανάπτυξης, πολιτικές που θα κάνουν την Ευρώπη ανταγωνιστική, όχι λόγω φτήνιας, όχι λόγω ανισότητας, αλλά λόγω ποιότητας. 


Το ευρωομόλογο, και για τη μόχλευση αναπτυξιακών επενδύσεων, αλλά και για την αντιμετώπιση της επίθεσης των αγορών στις πιο αδύναμες οικονομίες στην Ευρωζώνη, θεωρώ πια ότι είναι μονόδρομος. Είναι μονόδρομος, εάν δεν θέλουμε τη διάλυση της Ευρωζώνης και τον κατακερματισμό της Ευρώπης.


Οι συντηρητικές δυνάμεις στην Ευρώπη έχουν δημιουργήσει ένα μύθο, που κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα την ίδια την Ένωση. Διχάζουν την Ευρώπη σε καλούς και κακούς.


Εάν παλαιότερα ήταν οι μουσουλμάνοι και οι Άραβες ο φόβος, προχθές έγινε ο Έλληνας, μετά ο Νότος, ή οι λεγόμενες Περιφερειακές χώρες της Ευρώπης.


Αναρωτιέμαι, όταν χτυπήσει η κρίση τις πόρτες της Γαλλίας ή του Βελγίου, τι θα λένε;


Γιατί αυτός ο υπόκωφος ρατσισμός ή προκατάληψη, τυφλώνει για τις πραγματικές αιτίες της κρίσης. Δεν φταίνε οι λαοί. Πολύ περισσότερο φταίει το έλλειμμα της συμμετοχής των λαών.


Το έλλειμμα Δημοκρατίας, που επιτρέπει σε άνομα συμφέροντα να αιχμαλωτίζουν την πολιτική και τους δημοκρατικούς θεσμούς, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι και τις Βρυξέλλες.


Απέναντι στις αγορές, δεν αρκούν τα προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Απαιτείται η ενδυνάμωση της Δημοκρατίας και της συμμετοχής.


Η επένδυση και η ανάπτυξη, για μια Ευρώπη με τον πολίτη δημιουργό, ικανό και ασφαλή.


Εάν δεν θέλουμε να χάσουμε ό,τι ιστορικά κερδίσαμε τα τελευταία 50 χρόνια, πρέπει να απαντήσουμε - και σύντομα - σ’ αυτές τις δημοκρατικές προκλήσεις της εποχής μας.


Δεν εξαντλείται, λοιπόν, η απάντησή μας στο μέγεθος του μηχανισμού στήριξης, του «EFSF», αλλά στο βάθος της πολιτικής κατανόησης και βούλησης που απαιτείται, για τις μεγάλες αλλαγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 


Καθήκον μας, λοιπόν, είναι να διαμορφώσουμε μια άλλη πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μια πολιτική που σέβεται τις ανθρώπινες αξίες, την δημοκρατική αξία.


Κυρίες και κύριοι, απαλλαγμένος από την αυτοσυγκράτηση, αν θέλετε, που πρέπει να δείχνει ένας Πρωθυπουργός, θα μπορώ εφ' εξής πιο ελεύθερα να παρεμβαίνω. Να μάχομαι για μια Ευρώπη, μακριά από τις εθνικές περιχαρακώσεις που βλέπουμε σήμερα.


Αυτό είναι το συμφέρον της Ευρώπης. Αυτό είναι το συμφέρον της χώρας μας.


Κλείνοντας, αγαπητοί συνάδελφοι, η εντολή και η ψήφος εμπιστοσύνης που θα πάρει αυτή η νέα Κυβέρνηση, είναι μόνο η αρχή. Πρέπει να θεωρηθεί υπόσχεση και δέσμευση όλων μας, να στηρίξουμε το δύσκολο έργο της, με όλες μας τις δυνάμεις, όχι με μισή καρδιά. 


Δεν υπάρχει χώρος για μεμψιμοιρίες, για παιχνίδια εντυπώσεων, για μισόλογα, για μικροκομματικούς υπολογισμούς. Μένει πολλή δουλειά ακόμα. 


Πορεύομαι προσωπικά, έχοντας στο μυαλό μου και στην καρδιά μου δύο πράγματα: την πίστη μου στον άνθρωπο, απέναντι στις αγορές και στα κάθε λογής αδιαφανή συμφέροντα.


Και την πίστη μου στις ατέλειωτες δυνατότητες του τόπου μας και του λαού μας, απέναντι στη μοιρολατρία και τη μιζέρια. Αυτά αποτελούν την έμπνευσή μου και αυτά είναι ο οδηγός μου.


Γι’ αυτές τις αξίες, θα συνεχίσω να δουλεύω και εντός και εκτός Ελλάδας. Από την πλευρά μου, θα κάνω ό,τι μπορώ. Μαζί και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.


Μαζί και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που αποτελούν τον κορμό αυτής της Κυβέρνησης και που θα δώσουν σίγουρα τον καλύτερό τους εαυτό. Όπως και μέχρι τώρα. Θα κάνουμε το εθνικό μας καθήκον. 


               
ΠΡΕΖΑ TV
16-11-2011