Οι αλαζονικές και προκλητικές απόψεις του Γερμανού αντικαγκελαρίου Φίλιπ Ρέσλερ περί εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι... φιλοφρονήσεις μπροστά στο μπαράζ επιθέσεων κατά του ευρωπαϊκού Νότου και πρωτίστως της χώρας μας από τους χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας.
Οι ράθυμες «χώρες της ντόλτσε βίτα», που πρέπει να απογαλακτιστούν από τη «μαμά» τους και η αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ προς συνετισμό των υπολοίπων «αμαρτωλών» είναι λίγα μόνο από τα σχόλια που κάνουν το τελευταίο διάστημα τα υψηλόβαθμα στελέχη του CSU, προκαλώντας την αγανάκτηση και του πρώην αρχηγού του κόμματος, Ερβιν Χούμπερ.
«Ετσι αντιμετωπίζουμε τους αντιπάλους μας, όχι τους συμμάχους μας» τόνισε ο Χούμπερ, οι εκκλήσεις του όμως έπεσαν στο κενό.
Εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει τα «γαβγίσματα» του Αλεξάντερ Ντόμπριντ και του Μάρκους Ζέντερ ως μια προσπάθεια της ηγεσίας των χριστιανοκοινωνιστών να πάρουν «κεφάλι» έναντι του άλλου μικρού κυβερνητικού εταίρου, του FDP, με το οποίο κονταροχτυπιούνται τελευταία στην αρένα του λαϊκισμού.
ΧΕΛΜΟΥΤ ΣΜΙΤ
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι οι δύο κορυφαίοι χριστιανοκοινωνιστές πολιτικοί συμπεριλαμβάνονται στη λίστα με τους «πιο επικίνδυνους πολιτικούς της Ευρώπης», σύμφωνα με το περιοδικό «Spiegel».
Η αλήθεια είναι ότι οι δύο μικροί κυβερνητικοί εταίροι (CSU και FDP) έχουν δει τα ποσοστά δημοφιλίας τους να μειώνονται δραματικά και πρέπει να δώσουν μάχη για να παραμείνουν ρυθμιστές των εξελίξεων στη Γερμανία στις επόμενες εκλογές.
Ομως, αν για το FDP ο -πολλές φορές φθηνός- λαϊκισμός με εύκολο στόχο την Ελλάδα είναι επιλογή της παρούσας ηγεσίας, για τους χριστιανοκοινωνιστές τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Πρόκειται για ένα κόμμα το οποίο υπήρξε ανέκαθεν η ακροδεξιά πτέρυγα του CDU, υπερσυντηρητικό, με ρατσιστικές τάσεις, που από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του ενσωμάτωσε στις τάξεις του πρώην στελέχη του ναζιστικού κόμματος.
Οι τρεις βασικές αρχές τους σε κάθε προεκλογικό τους πρόγραμμα είναι οι εξής: συντηρητική στάση, χριστιανικές αξίες και ομοσπονδιακή διακυβέρνηση. Στην εσωτερική πολιτική της Γερμανίας το CSU υποστήριζε πάντοτε το ισχυρό κράτος, αντιτίθεται στη φιλελευθεροποίηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και τάσσεται υπέρ της ασφάλειας με κάθε μέσο.
Δεν είναι τυχαίο ότι στη Βαυαρία, όπου δραστηριοποιείται αποκλειστικά το CSU, η αστυνομική παρουσία κάθε άλλο παρά διακριτική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
Οσον αφορά την ευρωπαϊκή τους πολιτική, οι χριστιανοκοινωνιστές ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1940 έχοντας ταυτόσημες απόψεις με τους χριστιανοδημοκράτες, κάνοντας λόγο στην ιδρυτική τους διακήρυξη για τα «ηνωμένα κράτη της Ευρώπης» ως κοινή τους επιδίωξη.
Σταδιακά, όμως, απομακρύνθηκαν από τις θέσεις αυτές, τονίζοντας την «Ευρώπη των περιοχών» και πλέον έχουν φτάσει στην Ευρώπη ενός σκληρού πυρήνα, που θα δημιουργηθεί προφανώς ρίχνοντας στον Καιάδα τους «τεμπέληδες» του Νότου.
Εριστικός
Ο «πρωταθλητής» στα προσβλητικά σχόλια κατά της Ελλάδας είναι αναμφίβολα ο Μάρκους Ζέντερ, ο οποίος δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί με το στυλ του ακόμη και τους ομοϊδεάτες του. Ο Βαυαρός υπουργός Οικονομικών επέλεξε από πολύ νωρίς να κάνει σταδιοδρομία ποντάροντας στον λαϊκισμό.
Για παράδειγμα επέμενε ότι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να ενσωματωθούν οι μετανάστες στη Γερμανία είναι να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο στα σχολεία.
Τα αγαπημένα του θέματα όπου δίνει πραγματικό? ρεσιτάλ είναι ο γερμανικός πατριωτισμός, οι χριστιανικές αξίες στην Ευρώπη και η απαξίωση κάθε διαλόγου με τους μουσουλμάνους μετανάστες.
«Πρέπει να αναγνωριστούν οι γερμανικές αρετές της απόδοσης, της συνέπειας και της πειθαρχίας» τονίζει σε κάθε ευκαιρία, λέγοντας ότι όποιος δεν συμμορφώνεται δεν έχει κανένα μέλλον στη Γερμανία.
Ούτε όμως απέναντι στους Γερμανούς είναι ελαστικός: αρνείται κατηγορηματικά την εισαγωγή κατώτατου μισθού και προτείνει ακόμη πιο αυστηρή στάση απέναντι σε ανέργους και δικαιούχους επιδομάτων.
ΧΕΛΜΟΥΤ ΣΜΙΤ
Ο θεριακλής που επαναφέρει στην τάξη τη Μέρκελ
Δηλώνει ότι αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούσαν να δουν τα προβλήματα, τότε η κρίση στην ΕΕ δεν θα ήταν σοβαρή
Καπνίζει αρειμανίως, κατακεραυνώνει τους Ευρωπαίους πολιτικούς και πρωτίστως την Ανγκελα Μέρκελ και, παρεμπιπτόντως, ανακοινώνει ότι στα 93 του χρόνια βρήκε καινούργιο έρωτα. Ο Χέλμουτ Σμιτ, πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, υπήρξε πάντοτε πληθωρικός και απόλυτος και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο επέστρεψε στο προσκήνιο το τελευταίο διάστημα, είτε μέσω της εφημερίδας «Zeit», στην οποία είναι συνεκδότης, είτε μέσω τηλεοπτικών συνεντεύξεων όπου μιλά εφ' όλης της ύλης, φυσώντας επιδεικτικά τον καπνό του στη δημοσιογράφο που προσπαθεί να τον «ανακρίνει».
Ο εθισμός του στο κάπνισμα παραλίγο να τον φέρει ενώπιον της Δικαιοσύνης το 2007, όταν η γερμανική αστυνομία κίνησε νομικές διαδικασίες εναντίον του, με την αιτιολογία ότι παραβιάζει συστηματικά και απροκάλυπτα τον νόμο περί απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιο χώρο. Τελικά, η Εισαγγελία αποφάσισε να στείλει την υπόθεση στον κάλαθο των αχρήστων, με το σκεπτικό ότι ο Σμιτ δεν προκάλεσε βλάβη στη δημόσια υγεία.
Ο Σοσιαλδημοκράτης Σμιτ παραμένει αυστηρά πραγματιστής, όπως όταν ήταν καγκελάριος. Είναι άλλωστε διάσημη η ρήση του «όποιος έχει οράματα καλύτερα να επισκεφθεί τον γιατρό του». Αυτό δεν τον εμποδίζει, όμως, να διαπιστώνει σήμερα ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν «όραμα» και ότι, εάν υπήρχε έστω και ένας που μπορούσε να δει τη συνολική εικόνα των προβλημάτων που προκύπτουν, η κρίση που αντιμετωπίζει αυτήν τη στιγμή η Ευρωζώνη δεν θα ήταν σοβαρή.
Ο Σμιτ, που διετέλεσε καγκελάριος από το 1974 έως το 1982, έχει την απαιτούμενη εμπειρία στη διαχείριση κρίσεων για να ασκεί σήμερα οξεία κριτική. Μόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Δυτικής, τότε, Γερμανίας, ήταν στο αποκορύφωμά της η παγκόσμια οικονομική κρίση πετρελαίου και η Γερμανία βγήκε σχεδόν αλώβητη.
Ως καγκελάριος ήταν οπαδός του κεϊνσιανισμού και εφάρμοσε αναπτυξιακή πολιτική προκειμένου να καταπολεμήσει την αυξανόμενη ανεργία εκείνη την περίοδο, με αρκετή επιτυχία. Παράλληλα, ήταν ένθερμος οπαδός της ευρωπαϊκής ιδέας, κάτι που γίνεται εμφανές και σήμερα, που συντάσσεται με την πρόταση του νυν επικεφαλής του SPD, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, για αμοιβαιοποίηση του ευρωπαϊκού χρέους.
Αλλωστε, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι δικό του «τέκνο», μια και συμμετείχε στην ιδρυτική επιτροπή του ενιαίου νομίσματος και της ΕΚΤ. Εξ ου, προφανώς, και η απαξιωτική του αναφορά στην Ανγκελα Μέρκελ, για την οποία είπε ότι δεν γεννήθηκε αλλά έγινε Ευρωπαία και για αυτό ακολουθεί τέτοιου είδους τακτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η αποφασιστικότητά του ήταν εμφανής από τα πρώτα του βήματα στην πολιτική, όπως για παράδειγμα στις πλημμύρες του 1962, όταν ως υπουργός Εσωτερικών δεν δίστασε να επιστρατεύσει τον στρατό -κάτι που απαγορεύει η γερμανική νομοθεσία- για να αντιμετωπίσει την επείγουσα κατάσταση.
Ο πρώην καγκελάριος δεν θεωρεί τον εαυτό του συνταξιούχο, παρότι είναι 93 ετών. Γράφει βιβλία περί εξωτερικής πολιτικής, ασχολείται ενεργά με την έκδοση της εφημερίδας και παίζει πιάνο, καθότι δεινός πιανίστας που έχει μάλιστα ηχογραφήσει κοντσέρτα με συνθέσεις του Μότσαρτ και του Μπαχ. Ούτε όμως στον έρωτα είναι απόμαχος, καθώς μόλις την περασμένη εβδομάδα ανακοίνωσε ότι δύο χρόνια μετά τον θάνατο της συζύγου του, Λόκι, με την οποία ήταν μαζί από έφηβοι, βρήκε νέα σύντροφο. Πρόκειται για την 78χρονη Ρουτ Λόα, στενή του συνεργάτιδα από το 1955, η οποία, όπως δήλωσε ο Σμιτ, τον βοήθησε να ξεπεράσει την απώλεια της Λόκι.
Η ομοιότητα ανάμεσα στις δύο γυναίκες είναι σχεδόν ανατριχιαστική. Εχουν και οι δυο κοντοκουρεμένα μαλλιά και αδρά χαρακτηριστικά, δυναμικό χαρακτήρα και ξέρουν να στηρίζουν τον πρώην καγκελάριο σε κάθε του απόφαση ή επιθυμία.
«Είχαμε συνηθίσει ο ένας τον άλλον τόσα χρόνια», ήταν η εξήγηση που έδωσε ο Σμιτ για τον δεσμό του με τη Λόα, μην αφήνοντας μεγάλα περιθώρια άλλων ερωτήσεων στη δημοσιογράφος της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης που προσπαθούσε μάταια να του αποσπάσει «πικάντικες» λεπτομέρειες για τη σχέση του αλλά και την απόφασή του να τη δημοσιοποιήσει.
Οι δυο τους έχουν πραγματοποιήσει αρκετές κοινές εμφανίσεις το τελευταίο διάστημα, αλλά δεν σκοπεύουν να συγκατοικήσουν, επειδή, όπως δήλωσε ορθά κοφτά ο Σμιτ, «αυτό θα περιέπλεκε τα πράγματα».
Ο θάνατος της Λόκι ήταν ένα σοκ για εκείνον, που τον έκανε να πιστεύει ότι δεν του απομένει πολύς χρόνος ακόμη και έτσι αποφάσισε να λέει μόνο την αλήθεια. Για αυτόν τον λόγο, εξήγησε, πήρε ανοιχτά θέση στη μάχη για την ανάδειξη υποψηφίου για την καγκελαρία στους κόλπους των Σοσιαλδημοκρατών, τασσόμενος υπέρ του Πέερ Στάινμπρουκ.
ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ
madam@pegasus.gr
ΕΘΝΟΣ
ΠΡΕΖΑ TV
12-8-2012
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου