Κυριακή, Μαΐου 19, 2013

Ο ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΕΙ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΕΙ ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ (ΒΙΝΤΕΟ)


Σε τηλεφωνική του επικοινωνία στην εκπομπή "Τέλος Εποχής" του Blue Sky ακούγεται ο βουλευτής της συμμορίας της Χρυσής Αυγής να συνεχίζει το ναζιστικό και υβριστικό του παραλήρημα...

Αμετανόητος για το επεισόδιο στη Βουλή στο οποίο πρωταγωνίστησε, συνεχίζει να υβρίζει και να προκαλεί. Αρνείται με υπεκφυγές και ειρωνίες να αποκυρήξει τον Χίτλερ και δηλώνει απόγονος του δικτάτορα Μεταξά.
left.gr
ΠΡΕΖΑ TV
19-5-2013

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πωωωω πωωωω είδησηηηη, ο χριστιανοτσολιάς χιτλερικός χρυσαυγίτης δεν αποκυρήσει το χίτλερ... Ε δε το περίμενα με τίποτα.
Δηλώνει και απόγονος του μεταξά...Αυτό με τίποτα... Μα τι μαλακίες είναι αυτές;;; Για τις εντυπώσεις μόνο τα βάζετε αυτά τα άρθρα; δε το ξέραμε λέτε; κι εσύ ρε πρέζα για τόσο μαλάκες μας έχεις;

Ανώνυμος είπε...

15 χρονών δεν ήξερε λέει τι είναι ο χίτλερ και ο ναζισμός!
35 χρονών θέλει να κυβερνήσει την χώρα......βγάλτε τα συμπεράσματά σας!
Μας δουλεύαν ¨οι του χάρβαρντ¨, όχι να μας δουλεύουν και τα τούβλα!!!!!
Μάθαμε ότι γαμιόμαστε, πλακώσαν και οι γύφτοι!!!!

Ανώνυμος είπε...



το παρακάτω απόσπασμα είναι από το site
Αυτη ήταν η στάση των πολιτικων προγόνων των ναζί ΧΑ, και όχι τα φούμαρα που πουλάνε για άγρα ψήφων, σε σχέση με τους Πόντιους μετανάστες και πρόσφυγες.





Η συμπεριφορά του μεταξικού και εμφυλιακού καθεστώτος

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η αντιμετώπιση από τις ελλαδικές αρχές των θυμάτων του σταλινισμού που επιχειρούσαν να διαφύγουν στην Ελλάδα ή των γυναικοπαίδων (25.000 άτομα περίπου) που απέλασαν οι Σοβιετικοί το 1939. Ήδη από το 1928 η τότε ελληνική κυβέρνηση είχε απαγορεύσει την ομαδική κάθοδο των Ποντίων προσφύγων που είχαν εγκλωβιστεί στην ΕΣΣΔ, παρότι εντάσσονταν στη Συνθήκη Ανταλλαγής των Πληθυσμών που είχε υπογραφεί στη Λωζάννη.Το πρόσχημα τότε ήταν η αδυναμία της Ελλάδας να υποδεχτεί νέους πρόσφυγες και η υπόθεση ότι οι πρόσφυγες αυτοί εμφορούνταν από κομμουνιστικές ιδέες. Ο Μεταξάς συνέχισε την προηγούμενη πολιτική με την οποία απαγορευόταν να εκδίδονται για τους πρόσφυγες άδειες καθόδου (βίζες) στην Ελλάδα από την ελληνική πρεσβεία της Μόσχας- πλην ελάχιστων περιπτώσεων. Η συμπεριφορά αυτή επί της ουσίας συνιστούσε παραβίαση της Συνθήκης της Λοζάνης για τους πρόσφυγες. Η πολιτική αυτή των πάσης μορφής Eλλαδιτών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου και του Μεταξά, εγκλώβισε στη Σοβιετική Ένωση, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το μικρασιατικό Πόντο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η ελληνική εθνότητα θρήνησε μεγάλο αριθμό θυμάτων την περίοδο των μεγάλων σταλινικών διώξεων του 1937-1938, παρότι από τις αρχές του ’38 -ενώ είχαν ξεκινήσει οι μαζικές διώξεις- λόγω των πιέσεων των προσφυγικών οργανώσεων στην Ελλάδα είχαν αρχίσει να χορηγούνται άδειες εξόδου σ’ αυτούς που επιθυμούσαν να διαφύγουν.

Η μεταξική κυβέρνηση, που επί των ημερών της άρχισαν οι μεγάλες διώξεις κατά Ελλήνων υπηκόων που διαβιούσαν στην ΕΣΣΔ, δεν προέβη σε τέτοια διαβήματα διαμαρτυρίας που απαιτούσαν τα τραγικά γεγονότα, ούτε χρησιμοποίησε τις σταλινικές διώξεις ως αντικομμουνιστικό επιχείρημα στη σκληρή καταστολή που ασκούσε κατά των κομμουνιστών της Ελλάδας. Ουσιαστικά αποδέχτηκε και συγκάλυψε τις σταλινικές διώξεις.

Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες του 1938-39. Δηλαδή προς τα 25.000 γυναικόπαιδα κυρίως, που απέλασαν στην Ελλάδα οι σταλινικές αρχές. Αναγκαστικά η μεταξική δικτατορία αποδέχτηκε τους απελαθέντες. Όπως θυμούνται οι πρόσφυγες αυτής της περιόδου, οι ελληνικές αρχές τους αντιμετώπιζαν ως ύποπτους. Το αποκορύφωμα αυτής της στάσης ήταν η υποχρεωτική απομάκρυνση, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τον Άξονα, των “ρωσοπροσφύγων”, όπως τους αποκαλούσαν, από τη Χαλκίδα, όπου υπήρχε η στρατηγικής σημασίας γέφυρα. Οι πρόσφυγες αυτής της περιόδου ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Πολλοί διέμεναν αρχικά κάτω από στέγαστρα για καπνά. Η κρατική μέριμνα από το δικτατορικό καθεστώς ήταν ανύπαρκτη και οι πρόσφυγες περνούσαν βασανιστικά την πρώτη περίοδο. Ένα μεγάλο μέρος τους είχε αφήσει πίσω συλληφθέντες από το σταλινικό καθεστώς, για τους οποίους ουδεμία μέριμνα σε επίπεδο διπλωματικής παρέμβασης έδειξε το τότε αντικομμουνιστικό καθεστώς, παρόλες τις εκκλήσεις των προσφυγικών οργανώσεων να δραστηριοποιηθεί η ελληνική κυβέρνηση για να σωθούν οι “… χιλιάδες των φυλακισμένων συμπατριωτών”.