Κάποιοι από τους πιο πολύτιμους θησαυρούς τέχνης στον κόσμο βρίσκονται αποθηκευμένοι σε ένα άσχημο μέρος, ένα εξαώροφο κτήριο χωρίς παράθυρα γνωστό ως το ελεύθερο λιμάνι (free port) της Γενεύης. Αυτό το τεράστιο θησαυροφυλάκιο των βαθύπλουτων φυλάσσεται με δρακόντια μέτρα ασφαλείας και οι υπάλληλοι της Geneva Free Ports & Warehouses Ltd επιδεικνύουν τεράστια διακριτικότητα όταν κάποιος εκ των κροίσων έρχεται για να εξετάσει τη συλλογή του που βρίσκεται αποθηκευμένη εντός του κτηρίου.
Ενδεικτικό της αξίας των ‘περιεχομένων’ της αποθήκης είναι το γεγονός πως η δυναστεία εμπόρων τέχνης Ναχμάντ έχει 300 πίνακες στον συγκεκριμένο χώρο. Αμέτρητα έργα του Ντεγκά, του Μονέ και του Ρόθκο βρίσκονται επίσης σε αυτό το αφιλόξενο μέρος. Η συνολική αξία των έργων που φιλοξενούνται εδώ είναι αρκετά δισεκατομμύρια. Ενδέχεται να μην υπάρχει μουσείο στον κόσμο που να μπορεί να περηφανεύεται για αντίστοιχη συλλογή.
Γιατί οι πλούσιοι καταφεύγουν σε τέτοιες μεθόδους διαφύλαξης της περιουσίας τους; Μολονότι οι εκατομμυριούχοι αυξήθηκαν κατά 10 τοις εκατό παγκοσμίως πέρυσι, η οικονομική κρίση τους έχει δημιουργήσει νέες σκοτούρες. Οι φορολογικοί παράδεισοι σε όλο τον κόσμο δέχονται αυξανόμενες πιέσεις να φανερώσουν τις ταυτότητες ανθρώπων που έχουν χρήματα ‘παρκαρισμένα’ στις τράπεζές τους.
Πρόσφατα, ακόμη και επιφανείς Ελβετοί τραπεζίτες στέλνουν γράμματα στους πελάτες τους με τα οποία τους ζητούν να συνεργαστούν με τις φορολογικές αρχές και να σκεφτούν το ενδεχόμενο να παραδοθούν. Αυτό έχει οδηγήσει πολλούς πλούσιους σε άτακτη φυγή. Μόνο στην Ελβετία, υπολογίζεται πως εκατοντάδες εκατομμύρια ελβετικά φράγκα θα ‘μεταναστεύσουν’ στο άμεσο μέλλον, αναφέρει η UBS.
Πολλά φυσικά assets μεταφέρονται σε αποθήκες. Μεγάλη ζήτηση υπάρχει για πρώην στρατιωτικά καταφύγια στις Άλπεις, αλλά αποθήκες όπως αυτή της Γενεύης προσφέρουν επιπλέον ασφάλεια καθώς είναι σχεδόν αδύνατο για τις ξένες φορολογικές αρχές να αποκτήσουν πρόσβαση στις λίστες με τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται αποθηκευμένα εκεί. Αποτέλεσμα είναι αυτό το μεγάλο κτήριο να μην έχει άλλο ελεύθερο χώρο διαθέσιμο.
Η αγορά έργων τέχνης είναι ένας από τους πιο ‘ασφαλείς’ τρόπους να προφυλάξει ένας πλούσιος την περιουσία του, καθώς στην Ελβετία τα εξαγόμενα έργα τέχνης δεν επιβαρύνονται με φόρο προστιθέμενης αξίας. Έτσι, κάθε Ιούνιο έως και 300 ιδιωτικά τζετ προσγειώνονται στη Βασιλεία, μεταφέροντας τους ιδιοκτήτες τους στο τοπικό φεστιβάλ τέχνης στο οποίο συμμετέχουν οι επιφανέστερες γκαλερί.
‘Είναι απίστευτο, πολλοί καλλιτέχνες πλέον λαμβάνουν αντίστοιχη προσοχή με τους ροκ σταρ’, λέει ο Σαμ Κέλερ, πρώην επικεφαλής του Art Basel, τονίζοντας πως το διεθνές εμπόριο τέχνης γνωρίζει πρωτοφανή περίοδο άνθησης. Σε αυτό φυσικά συμβάλλει το γεγονός πως έχουν μπει και οι Κινέζοι στο παιχνίδι, εκτοξεύοντας την αξία των συναλλαγών στα 43 δισ. ευρώ για το 2012.
Είναι κοινό μυστικό στους κύκλους των διεθνών εμπόρων τέχνης πως ο χώρος χρησιμεύει συχνά ως όχημα ξεπλύματος χρημάτων. Όπως αναφέρει η ομοσπονδιακήmoney laundering 2 αστυνομία της Ελβετίας, το εμπόριο τέχνης είναι ιδανικό για ξέπλυμα χρημάτων γιατί στην αγορά ‘επικρατεί εχεμύθεια, αδιαφάνεια και οι συναλλαγές συχνά γίνονται με μετρητά. Το FBI έκανε τον Απρίλιο έφοδο στην Helly Nahmad Gallery στη Νέα Υόρκη, στα πλαίσια έρευνας των αμερικανικών αρχών για ξέπλυμα χρήματος από μέλος της οικογενείας Ναχμάντ. Οι κατηγορίες δεν εμπόδισαν τη γκαλερί να έχει ένα από τα μεγαλύτερα περίπτερα στο Art Basel φέτος, όπως κάθε χρόνο.
Οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν μείνει έξω από τον χορό, καθώς αρκετές εξ αυτών, όπως η UBS Deutsche Bank είναι από τους μεγαλύτερους χορηγούς των σημαντικότερων art fairs τα οποία προσελκύουν την παγκόσμια οικονομική ελίτ. Συχνά μάλιστα παρέχουν στους πελάτες τους ασφαλείς αποθήκες.
Η Σιγκαπούρη μιμήθηκε πρόσφατα την ελβετική στρατηγική κατασκευής αποθηκευτικών χώρων έργων τέχνης, ενώ ο άλλος μεγάλος φορολογικός παράδεισος της Ευρώπης, το Λουξεμβούργο επιδιώκει να πάρει ένα κομμάτι της πίτας, καθώς βρίσκεται υπό κατασκευή το μεγαλεπήβολο Luxembourg Freeport, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ένα μελλοντικό ‘φρούριο τέχνης’.
Είναι ηλίου φαεινότερο πως ενώ οι δυσκίνητες εθνικές εποπτικές αρχές διατυμπανίζουν την επιθυμία τους να επιβάλλουν ένα καθεστώς στο οποίο οι πλούσιοι θα πληρώνουν το φορολογικό μερίδιο που τους αντιστοιχεί, οι απανταχού πολυεκατομμυριούχοι βρίσκονται πάντα αρκετά βήματα μπροστά, συχνά με την αρωγή μεγάλων τραπεζικών ιδρυμάτων. Τα έργα τέχνης είναι ένα από τα νεότερα όπλα στη φαρέτρα τους στον αγώνα κατά της φορολόγησης της τεράστιας περιουσίας τους.
http://www.diethni.gr
To εμποριο τεχνης στα χρονια της κρισης μας.
O Jackson Pollock ηταν ενας αυθεντικος εξπρεσιονιστης καλλιτεχνης. Εζησε την τρελα του μεσα απο την δημιουργια. Καταθλιπτικος , μεθυσος , εκρηκτικος.Ζωγραφιζε για να γλυτωσει απο το βασανο της ψυχης του οχι για να κονομησει. Ενας ζωγραφος που χαραξε την εποχη του τουλαχιστον στην Αμερικη.Η καλυτερη περιοδος του ειναι μεταπολεμικα. Pollock
Προσωπικα δεν μου αρεσει. Αλλα αυτο δεν λεει τιποτα. Και σιγουρα δεν ειμαι της σχολης του ρεαλισμου (σοσιαλιστικου η μη).
Τωρα αλλο η δημιουργια και αλλο το εμπορευμα - τεχνη .Εκει μπορουμε να εχουμε θεση. Ο καλλιτεχνης μπορει να κανει οτι γουσταρει.Δικαιωμα του.
Αυτος για παραδειγμα ειναι ο διασημος πινακας του Πολοκ με τιτλο Ν 5 ,1948 που κοστιζει 140 εκατομμυρια δολαρια.
Αλλα το εμποριο του δημιουργηματος του υποκειται στην κριτικη.Γιατι η ανταλλακτικη αξια ενος εργου τεχνης οριζεται απο κυκλωματα δημοσιογραφων, γκαλερι, εμπορων, δημοπρατων, που βγαζουν υπεραξια απο την καθε γραμμη πανω σε ενα καμβα.
Ειναι αυτοι που μπορουν να αναδειξουν σε μοναδικο (και πανακριβο) εργο τεχνης μια μουτζουρα και αντιστροφα να θαψουν ενα καλλιτεχνη πραγματικο ταλεντο που κανει τομες στην ζωγραφικη .
Εχουν την θεωρια, εχουν το κυρος, εχουν τις γνωριμιες για να το κανουν. Και φυσικα εχουν μια αγορα βαρβαρων νεοπλουτων με ολες τις ευιασθησιες της αβασταχτης βαρεμαρας και ματαιοδοξιας τους ετοιμους να πληρωσουν οσο οσο για να βγαλουν το ματι του ανταγωνιστη τους.
Σιγα μην τους συγκινει η τεχνη τους βαρβαρους. Μαζευουν υλη τριγυρω τους για να ξορκισουν το φθαρτο της ματαιης υπαρξης τους.Τον θανατο.
Οσο πιο ακριβα τα υλικα αγαθα τους (εκει κατηγοριοποιουνται και οι πινακες και τα αλλα εργα τεχνης στα υλικα αγαθα) τα αμαξια, τα σπιτια, τα κοσμηματα , τοσο πιο αθανατοι οι μοιραιοι.
Βλεπετε οι δυο προηγουμενοι αιωνες και κυριως ο εικοστος ανετρεψαν καθε παραδοχη περι του τι ειναι καλλιτεχνημα και αφησαν ελευθερο το πεδιο σε καθε τσαρλατανο(με την υποστηριξη των καταλληλων ανθρωπων) να ισχυριστει πως αυτο που εφτιαξε ειναι αξιολογο.
Και στ αληθεια τι σχεση εχει η τιμη πωλησης με την αισθητικη αξια ενος πινακα;Καμμια. Η δημιουργια ειναι παθος. Ερωτας. Ισσοροπια πανω σε ενα κομμενο ξυραφι που σε ματωνει. Τι σχεση εχουν τα λεφτα με αυτο;
Αλλα αν εκτιμαται η τεχνη με λεφτα τοτε εκτιμαται και η ανθρωπινη ζωη. Η ζωη ενος παιδιου για παραδειγμα. Ποσε ζωες ανθρωπων αξιζει ενας πινακας;
Οση ομορφια εχει μια φυλακισμενη τιγρης στο κλουβι της να γυρνα μανιασμενα σκιζοντας τις σαρκες της στα καγκελα.
Το ειχε γραψει ο Καντινσκυ στο βιβλιο του για το πνευματικο στη τεχνη. Ο φοβος μου ειναι να μην γινουν τα εργα μου διακοσμητικα θεματα σε ξενοδοχεια. Και πραγματι εκει θα δειτε συνηθως αναπαραγωγες απο τους πινακες του μοναδικου αυτου καλλιτεχνη και μαθηματικου.Και τα εργα αυτα μου θυμιζουν φυλακισμενες τιγρεις που μαζι με την ελευθερια τους κλεψαν και την ψυχη. Σαν πληρωμενος ερωτας.
Ολα αυτα τα σκεφτηκα διαβαζοντας την παρακατω ειδηση.
Ποιοι μαζευουν τα λεφτα που χανονται απο την αγορα; Τι τα κανουν;
Κριση; Ποια κριση;Καμμια κριση γι αυτους.Γα μας ειναι κριση, γι αυτους κονομα.
http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4692534
Νεόπλουτοι και πετροδολάρια στην αγορά τέχνης
Της Μαίρης Αδαμοπούλου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 08 Φεβρουαρίου 2012
Την ώρα που τα διεθνή χρηματιστήρια περνούν δύσκολες ώρες κι η οικονομική κρίση εξαπλώνεται, υπάρχει κι ένας τομέας που ανθεί με καλπάζοντα ρυθμό: η αγορά έργων τέχνης. Κι αν η πρόσφατη αγορά του έργου του Πολ Σεζάν «Οι χαρτοπαίκτες» προς 250 εκατ. δολάρια από τη συλλογή του Γεωργίου Α. Εμπειρίκου τάραξε τα νερά, δεν σημαίνει πως αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση.
Οι όροι στη διεθνή αγορά αλλάζουν και η τέχνη επιστρέφει στα χαρτοφυλάκια των επενδυτικών συμβούλων ως «η σίγουρη λύση». Και την ώρα που οι κατέχοντες παραδοσιακά πολλά χρήματα αναζητούν μια ασφαλή επένδυση, το παιχνίδι αγριεύει από τους νεόκοπους – και πολλές φορές νεόπλουτους – συλλέκτες που επιζητούν το κύρος που προσδίδει η κατοχή σπουδαίων έργων τέχνης. Για να προστεθούν στη συντροφιά οι Αραβες που θέλουν να μετατρέψουν τα πετροδολάρια σε έργα τέχνης και την έρημο σε πολιτιστικό προορισμό, αλλά και οι Κινέζοι που δεν τους αρκεί η οικονομική διείσδυση στη Δύση, αλλά αισθάνονται την ανάγκη να γεφυρώσουν και το πολιτιστικό χάσμα.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.
Ο Christie’s σημείωσε αύξηση του τζίρου του για τη χρονιά που μόλις πέρασε κατά 9%, έχοντας βάλει στο ταμείο περί τα 5,7 δισ. δολάρια.
Οι αγορές, δε, που αφορούσαν τη σύγχρονη τέχνη αυξήθηκαν κατά 22%.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Sotheby’s. O κύκλος εργασιών του έκλεισε στα 4,9 δισ. δολάρια – 14,5% μεγαλύτερος απ’ ό,τι το 2010 -, με τη σύγχρονη τέχνη να φέρνει το 34% των κερδών, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στις βρετανικές εφημερίδες «Guardian» και «Τelegraph».
Κι αν τα ποσά αυτά μοιάζουν τεράστια, πρόκειται για συναλλαγές που γίνονται ενώπιον κοινού, σε ανοιχτές δημοπρασίες.
Πολύ όμως είναι και το χρήμα που κινείται σε ιδιωτικές συναλλαγές.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως και τα τρία θεωρούμενα ως ακριβότερα έργα σήμερα δεν έχουν αλλάξει χέρια σε δημοπρασίες, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες: το πρόσφατο παράδειγμα του Σεζάν, το προηγούμενο ρεκόρ με το έργο του Τζάκσον Πόλοκ «Ν. 5,1948», που είχε πωληθεί προς 140 εκατ. δολάρια, και ο πίνακας του Γκούσταφ Κλιμτ «Αντέλ Μπλοχ Μπάουερ Ι» προς 135 εκατ. δολάρια.
Οπως δεν είναι τυχαίο πως ο Christie’s ανακοίνωσε πως ο εκτός δημοπρασιών τζίρος του αυξήθηκε κατά 44% και άγγιξε τα 808,6 εκατ. δολάρια, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 14% του συνολικού τζίρου της εταιρείας.
Ο Sotheby’s μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2011 κατέγραψε απευθείας πωλήσεις αυξημένες κατά 114% σε σχέση με το 2010, ποσοστό που αποτελεί ρεκόρ.
Το χρήμα φαίνεται πως συγκεντρώνουν τα μεγάλα ονόματα και σαφής είναι η προτίμηση στα έργα μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, με τους σουρεαλιστές να κατέχουν τα πρωτεία, καθώς για ένα πορτρέτο του Πολ Ελιάρ με την υπογραφή του Σαλβαδόρ Νταλί διατέθηκαν 21,4 εκατ. δολάρια και για ένα έργο του Ρενέ Μαγκρίτ σε χαρτί 4 εκατ. δολάρια.
http://sikam.wordpress.com/
ΠΡΕΖΑ TV
12-2-2014
Ενδεικτικό της αξίας των ‘περιεχομένων’ της αποθήκης είναι το γεγονός πως η δυναστεία εμπόρων τέχνης Ναχμάντ έχει 300 πίνακες στον συγκεκριμένο χώρο. Αμέτρητα έργα του Ντεγκά, του Μονέ και του Ρόθκο βρίσκονται επίσης σε αυτό το αφιλόξενο μέρος. Η συνολική αξία των έργων που φιλοξενούνται εδώ είναι αρκετά δισεκατομμύρια. Ενδέχεται να μην υπάρχει μουσείο στον κόσμο που να μπορεί να περηφανεύεται για αντίστοιχη συλλογή.
Γιατί οι πλούσιοι καταφεύγουν σε τέτοιες μεθόδους διαφύλαξης της περιουσίας τους; Μολονότι οι εκατομμυριούχοι αυξήθηκαν κατά 10 τοις εκατό παγκοσμίως πέρυσι, η οικονομική κρίση τους έχει δημιουργήσει νέες σκοτούρες. Οι φορολογικοί παράδεισοι σε όλο τον κόσμο δέχονται αυξανόμενες πιέσεις να φανερώσουν τις ταυτότητες ανθρώπων που έχουν χρήματα ‘παρκαρισμένα’ στις τράπεζές τους.
Πρόσφατα, ακόμη και επιφανείς Ελβετοί τραπεζίτες στέλνουν γράμματα στους πελάτες τους με τα οποία τους ζητούν να συνεργαστούν με τις φορολογικές αρχές και να σκεφτούν το ενδεχόμενο να παραδοθούν. Αυτό έχει οδηγήσει πολλούς πλούσιους σε άτακτη φυγή. Μόνο στην Ελβετία, υπολογίζεται πως εκατοντάδες εκατομμύρια ελβετικά φράγκα θα ‘μεταναστεύσουν’ στο άμεσο μέλλον, αναφέρει η UBS.
Πολλά φυσικά assets μεταφέρονται σε αποθήκες. Μεγάλη ζήτηση υπάρχει για πρώην στρατιωτικά καταφύγια στις Άλπεις, αλλά αποθήκες όπως αυτή της Γενεύης προσφέρουν επιπλέον ασφάλεια καθώς είναι σχεδόν αδύνατο για τις ξένες φορολογικές αρχές να αποκτήσουν πρόσβαση στις λίστες με τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται αποθηκευμένα εκεί. Αποτέλεσμα είναι αυτό το μεγάλο κτήριο να μην έχει άλλο ελεύθερο χώρο διαθέσιμο.
Η αγορά έργων τέχνης είναι ένας από τους πιο ‘ασφαλείς’ τρόπους να προφυλάξει ένας πλούσιος την περιουσία του, καθώς στην Ελβετία τα εξαγόμενα έργα τέχνης δεν επιβαρύνονται με φόρο προστιθέμενης αξίας. Έτσι, κάθε Ιούνιο έως και 300 ιδιωτικά τζετ προσγειώνονται στη Βασιλεία, μεταφέροντας τους ιδιοκτήτες τους στο τοπικό φεστιβάλ τέχνης στο οποίο συμμετέχουν οι επιφανέστερες γκαλερί.
‘Είναι απίστευτο, πολλοί καλλιτέχνες πλέον λαμβάνουν αντίστοιχη προσοχή με τους ροκ σταρ’, λέει ο Σαμ Κέλερ, πρώην επικεφαλής του Art Basel, τονίζοντας πως το διεθνές εμπόριο τέχνης γνωρίζει πρωτοφανή περίοδο άνθησης. Σε αυτό φυσικά συμβάλλει το γεγονός πως έχουν μπει και οι Κινέζοι στο παιχνίδι, εκτοξεύοντας την αξία των συναλλαγών στα 43 δισ. ευρώ για το 2012.
Είναι κοινό μυστικό στους κύκλους των διεθνών εμπόρων τέχνης πως ο χώρος χρησιμεύει συχνά ως όχημα ξεπλύματος χρημάτων. Όπως αναφέρει η ομοσπονδιακήmoney laundering 2 αστυνομία της Ελβετίας, το εμπόριο τέχνης είναι ιδανικό για ξέπλυμα χρημάτων γιατί στην αγορά ‘επικρατεί εχεμύθεια, αδιαφάνεια και οι συναλλαγές συχνά γίνονται με μετρητά. Το FBI έκανε τον Απρίλιο έφοδο στην Helly Nahmad Gallery στη Νέα Υόρκη, στα πλαίσια έρευνας των αμερικανικών αρχών για ξέπλυμα χρήματος από μέλος της οικογενείας Ναχμάντ. Οι κατηγορίες δεν εμπόδισαν τη γκαλερί να έχει ένα από τα μεγαλύτερα περίπτερα στο Art Basel φέτος, όπως κάθε χρόνο.
Οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν μείνει έξω από τον χορό, καθώς αρκετές εξ αυτών, όπως η UBS Deutsche Bank είναι από τους μεγαλύτερους χορηγούς των σημαντικότερων art fairs τα οποία προσελκύουν την παγκόσμια οικονομική ελίτ. Συχνά μάλιστα παρέχουν στους πελάτες τους ασφαλείς αποθήκες.
Η Σιγκαπούρη μιμήθηκε πρόσφατα την ελβετική στρατηγική κατασκευής αποθηκευτικών χώρων έργων τέχνης, ενώ ο άλλος μεγάλος φορολογικός παράδεισος της Ευρώπης, το Λουξεμβούργο επιδιώκει να πάρει ένα κομμάτι της πίτας, καθώς βρίσκεται υπό κατασκευή το μεγαλεπήβολο Luxembourg Freeport, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ένα μελλοντικό ‘φρούριο τέχνης’.
Είναι ηλίου φαεινότερο πως ενώ οι δυσκίνητες εθνικές εποπτικές αρχές διατυμπανίζουν την επιθυμία τους να επιβάλλουν ένα καθεστώς στο οποίο οι πλούσιοι θα πληρώνουν το φορολογικό μερίδιο που τους αντιστοιχεί, οι απανταχού πολυεκατομμυριούχοι βρίσκονται πάντα αρκετά βήματα μπροστά, συχνά με την αρωγή μεγάλων τραπεζικών ιδρυμάτων. Τα έργα τέχνης είναι ένα από τα νεότερα όπλα στη φαρέτρα τους στον αγώνα κατά της φορολόγησης της τεράστιας περιουσίας τους.
http://www.diethni.gr
To εμποριο τεχνης στα χρονια της κρισης μας.
O Jackson Pollock ηταν ενας αυθεντικος εξπρεσιονιστης καλλιτεχνης. Εζησε την τρελα του μεσα απο την δημιουργια. Καταθλιπτικος , μεθυσος , εκρηκτικος.Ζωγραφιζε για να γλυτωσει απο το βασανο της ψυχης του οχι για να κονομησει. Ενας ζωγραφος που χαραξε την εποχη του τουλαχιστον στην Αμερικη.Η καλυτερη περιοδος του ειναι μεταπολεμικα. Pollock
Προσωπικα δεν μου αρεσει. Αλλα αυτο δεν λεει τιποτα. Και σιγουρα δεν ειμαι της σχολης του ρεαλισμου (σοσιαλιστικου η μη).
Τωρα αλλο η δημιουργια και αλλο το εμπορευμα - τεχνη .Εκει μπορουμε να εχουμε θεση. Ο καλλιτεχνης μπορει να κανει οτι γουσταρει.Δικαιωμα του.
Αυτος για παραδειγμα ειναι ο διασημος πινακας του Πολοκ με τιτλο Ν 5 ,1948 που κοστιζει 140 εκατομμυρια δολαρια.
Αλλα το εμποριο του δημιουργηματος του υποκειται στην κριτικη.Γιατι η ανταλλακτικη αξια ενος εργου τεχνης οριζεται απο κυκλωματα δημοσιογραφων, γκαλερι, εμπορων, δημοπρατων, που βγαζουν υπεραξια απο την καθε γραμμη πανω σε ενα καμβα.
Ειναι αυτοι που μπορουν να αναδειξουν σε μοναδικο (και πανακριβο) εργο τεχνης μια μουτζουρα και αντιστροφα να θαψουν ενα καλλιτεχνη πραγματικο ταλεντο που κανει τομες στην ζωγραφικη .
Εχουν την θεωρια, εχουν το κυρος, εχουν τις γνωριμιες για να το κανουν. Και φυσικα εχουν μια αγορα βαρβαρων νεοπλουτων με ολες τις ευιασθησιες της αβασταχτης βαρεμαρας και ματαιοδοξιας τους ετοιμους να πληρωσουν οσο οσο για να βγαλουν το ματι του ανταγωνιστη τους.
Σιγα μην τους συγκινει η τεχνη τους βαρβαρους. Μαζευουν υλη τριγυρω τους για να ξορκισουν το φθαρτο της ματαιης υπαρξης τους.Τον θανατο.
Οσο πιο ακριβα τα υλικα αγαθα τους (εκει κατηγοριοποιουνται και οι πινακες και τα αλλα εργα τεχνης στα υλικα αγαθα) τα αμαξια, τα σπιτια, τα κοσμηματα , τοσο πιο αθανατοι οι μοιραιοι.
Βλεπετε οι δυο προηγουμενοι αιωνες και κυριως ο εικοστος ανετρεψαν καθε παραδοχη περι του τι ειναι καλλιτεχνημα και αφησαν ελευθερο το πεδιο σε καθε τσαρλατανο(με την υποστηριξη των καταλληλων ανθρωπων) να ισχυριστει πως αυτο που εφτιαξε ειναι αξιολογο.
Και στ αληθεια τι σχεση εχει η τιμη πωλησης με την αισθητικη αξια ενος πινακα;Καμμια. Η δημιουργια ειναι παθος. Ερωτας. Ισσοροπια πανω σε ενα κομμενο ξυραφι που σε ματωνει. Τι σχεση εχουν τα λεφτα με αυτο;
Αλλα αν εκτιμαται η τεχνη με λεφτα τοτε εκτιμαται και η ανθρωπινη ζωη. Η ζωη ενος παιδιου για παραδειγμα. Ποσε ζωες ανθρωπων αξιζει ενας πινακας;
Οση ομορφια εχει μια φυλακισμενη τιγρης στο κλουβι της να γυρνα μανιασμενα σκιζοντας τις σαρκες της στα καγκελα.
Το ειχε γραψει ο Καντινσκυ στο βιβλιο του για το πνευματικο στη τεχνη. Ο φοβος μου ειναι να μην γινουν τα εργα μου διακοσμητικα θεματα σε ξενοδοχεια. Και πραγματι εκει θα δειτε συνηθως αναπαραγωγες απο τους πινακες του μοναδικου αυτου καλλιτεχνη και μαθηματικου.Και τα εργα αυτα μου θυμιζουν φυλακισμενες τιγρεις που μαζι με την ελευθερια τους κλεψαν και την ψυχη. Σαν πληρωμενος ερωτας.
Ολα αυτα τα σκεφτηκα διαβαζοντας την παρακατω ειδηση.
Ποιοι μαζευουν τα λεφτα που χανονται απο την αγορα; Τι τα κανουν;
Κριση; Ποια κριση;Καμμια κριση γι αυτους.Γα μας ειναι κριση, γι αυτους κονομα.
http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4692534
Νεόπλουτοι και πετροδολάρια στην αγορά τέχνης
Της Μαίρης Αδαμοπούλου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 08 Φεβρουαρίου 2012
Την ώρα που τα διεθνή χρηματιστήρια περνούν δύσκολες ώρες κι η οικονομική κρίση εξαπλώνεται, υπάρχει κι ένας τομέας που ανθεί με καλπάζοντα ρυθμό: η αγορά έργων τέχνης. Κι αν η πρόσφατη αγορά του έργου του Πολ Σεζάν «Οι χαρτοπαίκτες» προς 250 εκατ. δολάρια από τη συλλογή του Γεωργίου Α. Εμπειρίκου τάραξε τα νερά, δεν σημαίνει πως αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση.
Οι όροι στη διεθνή αγορά αλλάζουν και η τέχνη επιστρέφει στα χαρτοφυλάκια των επενδυτικών συμβούλων ως «η σίγουρη λύση». Και την ώρα που οι κατέχοντες παραδοσιακά πολλά χρήματα αναζητούν μια ασφαλή επένδυση, το παιχνίδι αγριεύει από τους νεόκοπους – και πολλές φορές νεόπλουτους – συλλέκτες που επιζητούν το κύρος που προσδίδει η κατοχή σπουδαίων έργων τέχνης. Για να προστεθούν στη συντροφιά οι Αραβες που θέλουν να μετατρέψουν τα πετροδολάρια σε έργα τέχνης και την έρημο σε πολιτιστικό προορισμό, αλλά και οι Κινέζοι που δεν τους αρκεί η οικονομική διείσδυση στη Δύση, αλλά αισθάνονται την ανάγκη να γεφυρώσουν και το πολιτιστικό χάσμα.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.
Ο Christie’s σημείωσε αύξηση του τζίρου του για τη χρονιά που μόλις πέρασε κατά 9%, έχοντας βάλει στο ταμείο περί τα 5,7 δισ. δολάρια.
Οι αγορές, δε, που αφορούσαν τη σύγχρονη τέχνη αυξήθηκαν κατά 22%.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Sotheby’s. O κύκλος εργασιών του έκλεισε στα 4,9 δισ. δολάρια – 14,5% μεγαλύτερος απ’ ό,τι το 2010 -, με τη σύγχρονη τέχνη να φέρνει το 34% των κερδών, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στις βρετανικές εφημερίδες «Guardian» και «Τelegraph».
Κι αν τα ποσά αυτά μοιάζουν τεράστια, πρόκειται για συναλλαγές που γίνονται ενώπιον κοινού, σε ανοιχτές δημοπρασίες.
Πολύ όμως είναι και το χρήμα που κινείται σε ιδιωτικές συναλλαγές.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως και τα τρία θεωρούμενα ως ακριβότερα έργα σήμερα δεν έχουν αλλάξει χέρια σε δημοπρασίες, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες: το πρόσφατο παράδειγμα του Σεζάν, το προηγούμενο ρεκόρ με το έργο του Τζάκσον Πόλοκ «Ν. 5,1948», που είχε πωληθεί προς 140 εκατ. δολάρια, και ο πίνακας του Γκούσταφ Κλιμτ «Αντέλ Μπλοχ Μπάουερ Ι» προς 135 εκατ. δολάρια.
Οπως δεν είναι τυχαίο πως ο Christie’s ανακοίνωσε πως ο εκτός δημοπρασιών τζίρος του αυξήθηκε κατά 44% και άγγιξε τα 808,6 εκατ. δολάρια, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 14% του συνολικού τζίρου της εταιρείας.
Ο Sotheby’s μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2011 κατέγραψε απευθείας πωλήσεις αυξημένες κατά 114% σε σχέση με το 2010, ποσοστό που αποτελεί ρεκόρ.
Το χρήμα φαίνεται πως συγκεντρώνουν τα μεγάλα ονόματα και σαφής είναι η προτίμηση στα έργα μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, με τους σουρεαλιστές να κατέχουν τα πρωτεία, καθώς για ένα πορτρέτο του Πολ Ελιάρ με την υπογραφή του Σαλβαδόρ Νταλί διατέθηκαν 21,4 εκατ. δολάρια και για ένα έργο του Ρενέ Μαγκρίτ σε χαρτί 4 εκατ. δολάρια.
http://sikam.wordpress.com/
ΠΡΕΖΑ TV
12-2-2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου