ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΜΑΔΙΚΑ POST,ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗΛΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ 2007 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ...ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΞΑΝΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑ...ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΣΗ

Απο τον θανατο της Αμαλιας Καλυβινου και τα ομαδικα post κατα των αλμπανιδων γιατρων που μαστιζουν τον χωρο της υγειας με τα φακελακια να θριαμβευουν καθημερινα...περασαμε στη σιωπηλη συγκεντρωση του 2007 στο Συνταγμα,η οποια εγινε μετα την καταστροφη της Παρνηθας και της Πελοποννησου,ενω αυριο οι χρηστες του διαδικτυου,επειτα απο προτροπη της ομαδας Αντι-συστημική Αριστερά,η οποια απαρτιζεται απο μελη του ΣΥΡΙΖΑ,δινουμε ξανα ραντεβου στην Πλατεια Συνταγματος.

Ολα ωραια και καλα...
Τι κανουμε ομως για να ανατρεψουμε τις παραπανω καταστασεις για τις οποιες βγηκαμε στους δρομους,
καθ'ολη την υπολοιπη διαρκεια της χρονιας;;
Σαν χρηστες του διαδικτυου,ποσοι ασχοληθηκαμε ξανα με τον τομεα της Υγειας,τους αλμπανιδες,τα φακελακια,το ΙΚΑ το οποιο ταλαιπώρησε μεχρι τελους της Αμαλια και γενικοτερα το Εθνικο Συστημα Υγειας;;;
Ποσοι απο εμας,ασχοληθηκαμε με τα δαση,την αντιπυρικη προστασια,τον εξοπλισμο της πυροσβεστικης και γενικοτερα με την κατασταση που επικρατει στο τομεα της δασοπυροσβεσης;;;

Μηπως τελικα ειμαστε υποκριτες και οτι κανουμε...το κανουμε απλα για να το κανουμε;;;
Διοτι,τι σημασια εχει αν καναμε ομαδικα post για την Αμαλια,απο την στιγμη που εξακολουθουμε να δινουμε φακελια στους γιατρους και εχουμε παψει να ασχολουμαστε με το Εθνικο Συστημα Υγειας,καθόλη τη διαρκεια της χρονιας,με το να μην αναφερουμε σε καθημερινη βαση τα βασικα λειτουργικα του προβληματα;;;
Τι σημασια εχει εαν αυριο βγουμε στους δρομους για να διαδηλωσουμε για τις φωτιες,απο την στιγμη που εδω και τοσα χρονια εναλλασσουμε στην εξουσια,δυο κομματα τα οποια στοχο εχουν την καταστροφη των δασων και την εκποιηση τους σε οικοπεδοφαγους,οπως αλλωστε το εχουν αποδειξει με τις πολιτικες και τις πρακτικες τους...;;;

Θα πειτε βεβαια...πως με το να καθίσουμε με σταυρωμενα τα χερια και να μην φωναζουμε για τιποτε...δεν ειναι λυση...και φυσικα δεν ειναι...

Γι'αυτο λοιπον,μηπως θα ηταν καλυτερο περα απο τις φωνες και τις ομαδικες διαμαρτυριες να παρουμε την κατασταση στα χερια μας και να ασχολουμαστε περισσοτερο με τα προβληματα
που μας απασχολουν σε καθημερινη βαση;;;
Μηπως θα πρεπει να αφυπνισουμε την κριτικη μας σκεψη και τα λογια να γινουν πραξεις;;;
Μηπως οι φωνες μας που βγαινουν μεσα απο το χτυπημα του πληκτρολογιου,να γινουν κανονικη κραυγη,η οποια θα μας ξυπνησει και θα ανατρεψει το σκηνικο σε αυτη τη χωρα,σε ολους τους τομεις;;;

Εαν γνωριζαμε το ποια ειναι η λυση για ολα τα παραπανω...
θα σας την λεγαμε...
Βοηθηστε μας να την βρουμε...απλα ενεργοποιώντας την κριτικη σας σκεψη...μηπως και ετσι καταφερουμε να αλλαξουμε προς το καλυτερο το οτιδηποτε εκει εξω...

Πιστεψτε μας...και δεν θα σταλει κανενα απολυτως μηνυμα στους κυβερνώντες μας...εαν επειτα απο την αυριανη συγκεντρωση επαναπαυτουμε...μεχρι τις καταστροφες του επομενου καλοκαιριου...
Με μικρες αναλαμπες...δεν θα αλλαξει τιποτε...
Απλα θα εχουμε την ψευδαισθηση,
πως θα τα εχουμε καλα με τους ευατους μας.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΛΥΣΗ.
ΙΣΩΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ,ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...
ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ;;;
ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ,
ΕΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ...

ΠΡΕΖΑ TV
27-8-2009

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ...ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΜΠΑΝΙΔΕΣ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΝ...-----------ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ---------------

Έχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν'αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ'τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις , έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω χάσει εκδρομές, έχω στερηθει ταξίδια, έχω στερηθεί την ξενοιασιά στις κινήσεις λόγω του πόνου ή του φόβου του πόνου, δεν έπαιξα επαγγελματικά βόλλευ, δε φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας-λόγω του πόνου, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γιατρούς, αντιμετώπισα την αμφισβήτηση του πόνου μου από τους γονείς μου ήδη πριν από την εφηβεία μου μεχρι τα 25 μου, το παιδικό μου παιχνίδι έχει διακοπει έξι φορές από άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο με μεταφορά από ασθενοφόρο, έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες", έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου, τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου, έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε "αρμόδιο", έχω ζητήσει βοήθεια από ανθρώπους που ούτε θα καταδεχόμουν να κοιτάξω επειδή με λύγισε ο πόνος, δε μπόρεσα ποτέ να θέσω την εργασία μου σε μακροπρόθεσμες βάσεις λόγω της ασταθούς υγείας μου, συχνά οι σεξουαλικές μου επαφές υπήρξαν επώδυνες, έχω κάνει άπειρα ξενύχτια λόγω του πόνου,υπήρξα θύμα κατηγοριών από την οικογένειά μου επειδή δεν ακολουθούσα τις (άσχετες) οδηγίες των γιατρών, έχω αντιμετωπίσει σηψαιμία, έχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών,φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μού έφτιαξαν το τεχνητό μέλος,κλπ) , έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπιβλεπτων ειδικευομένων, έχω χάσει αρκετές φορές τα μαλλιά μου αναγκαζομενη έτσι να ανέχομαι τα ηλίθια βλέμματα πολλών περαστικών (επειδή αποφάσισα να μη χαροποιήσω με τον καρκίνο μου ΚΑΙ αυτούς που πουλούν περρούκες), και η πιο απλή μου κίνηση απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, ενίοτε και ανοχή πόνου, έχω περάσει εφιαλτικές ώρες ως δέσμιο κομμάτι κρέας χωρίς καν φωνή σε εντατικές, συχνά θέλω συνοδό ακόμη και για να κατεβω τις σκάλες του σποτιού μου, κάποιες φορές έχω παραλύσει πλήρως λόγω του πόνου, κάποιες άλλες φορές έχω χάσει εντελώς τη φωνή μου λόγω των κοντινών όγκων και νιώθω και το βάσανο της στέρησης της επικοινωνίαςείμαι αναγκασμένη να φροντίζω και για την ψυχολογία των γύρω μου ώστε να μπορέσουν να χειριστούν την παρούσα κατάστασή μου ή και τον επικείμενο θάνατό μου, τις περισσότερες φορές δε μπορώ να γελάσω γιατι με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δε μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μια ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχεις επισκέψεις σε νοσοκομεία,από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά όπως πχ τα λατρεμένα μου ανήψια ώστε να μη τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου, η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας, ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και τον αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δε μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δε μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον δια παντός τη μεγάλη μου αγάπη,το χορό , έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων πράγμα που έχω βαρεθει, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δε μπορώ να ουρλιάξω....

...ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"

ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ
http://fakellaki.blogspot.com/

Στις 25 Μαΐου του 2007 η Αμαλία έφυγε από τη ζωή. Την Κυριακή στις 10.30, στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά, τελείται επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη της.

ΚΙ'ΟΜΩΣ...Η BLOGΟΣΦΑΙΡΑ ΞΕΧΑΣΕ...
ΟΠΩΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΗΤΑΝ ΑΝΑΜΕΝΌΜΕΝΟ...

ΠΡΕΖΑ TV
23-5-2009