Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, Αυγούστου 11, 2008

ΕΧΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤIΚΟ:ΠΟΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ Ν.ΟΣΕΤΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ;;;Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ ΒΓΑΖΕΙ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΥΦΑΕΙ ΟΛΑ...

Σας παρακαλω καλοι μου ανθρωποι...
Με καθε 7 αντιτυπα του βιβλιου
με βοηθατε να βγαλω και εγω 1g,
για να περασω τη μερα μου...

Σας παρακαλω...Διαβαστε με...

Ακολουθει αποσπασμα απο το Βιβλιο
του Γιαννη Παπαμιχαληλ
"Εχω Ενα Νηστικο:Κεφαλαιο-Ο dealer απο τη Πλ.Βαθης"


Στο τέλος εκείνης της χειμερινής περιόδου, προς το Πάσχα, η μάνα μου αρχίζει να κάνει περισσότερη παρέα με τον Βλάση Μπονάτσο.

Ο Βλάσης είναι ένας χαρούμενος νέος, ευχάριστος και με χιούμορ. Κάνει τη μητέρα μου να γελά και να ξεχνιέται. Εχει κάτι που την ελκύει. Είναι άλλωστε ειλικρινής, άμεσος, ευθύς, τίμιος, χωρίς κόμπλεξ. Δεν κρατά τους τύπους με την Αλίκη, αλλά το κάνει με τέτοιον τρόπο που τη διασκεδάζει. Εκείνος είναι ένας τραγουδιστής της ροκ και εκείνη είναι διατεθειμένη να μπει στον δικό του ρυθμό.

Η ίδια ζει τόσο έντονα που του λέει κάποια στιγμή:

- Λοιπόν, ξέρεις κάτι; Τη νιότη μου τώρα τη ζω. Ξεκίνησα δεκάξι-δεκαεπτά χρόνων και όλα αυτά τα χρόνια δουλεύω. Οχι πως δεν δουλεύω και τώρα, αλλά λες και η ζωή μου έχει σταματήσει ακριβώς στα δεκαεπτά μου χρόνια.

Ο Βλάσης, με την άνεσή του, με τον ψιλοαραχτό τρόπο ζωής του, κατάφερε να την απορρυθμίσει πολλές φορές, άθελά του. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να σας εξηγήσω τι εννοώ.

Η μάνα μου βρίσκεται με τον Βλάση στο νυχτερινό κέντρο «Φαντασία». Τότε:

«Πω, ρε, μια κουκλάρα! Κοίτα!».

Και τη σκουντάει. Σκουντάει την εθνική σταρ για να δει μια κουκλάρα που περνάει πλάι της! Δεν είναι και τόσο κομψό. Η Αλίκη ξαφνιάζεται και ιντριγκάρεται ταυτόχρονα. Τσαντίζεται αλλά και παραδίνεται. Ο Βλάσης, όσο καιρό είναι μαζί της, την κρατά στην πρίζα. Και ήταν το μόνο αρσενικό που μπορούσε να της πει: «Μη λες βλακείες, Αλίκη» ή «Οχι τον ρόλο αυτόν σε μένα. Παίξ' τον πουθενά αλλού».

Ο Βλάσης αντιμετωπίζει τη μητέρα μου όπως θα αντιμετώπιζε ένα κοριτσάκι. Εκείνη ιντριγκάρεται με αυτόν τον νέο τύπο άντρα και παρατηρεί:

«Μου φέρεται σαν να είμαι καμιά γκρούπι σε συναυλία. Καλό και τούτο!».

Ο ίδιος φαίνεται να αγνοεί τα μεγέθη όταν την αποκαλεί «αδελφούλα»!

Η μάνα μου περνάει καλά μαζί του. Το ίδιο κι εγώ. Με μαθαίνει μουσική, πάμε μαζί σινεμά. Γενικά είναι ο φίλος μου. Με τον Βλάση είχαμε δέσει τόσο πολύ που, όταν έφυγε από τη ζωή, ήταν σαν να έχανα τον αδελφό μου.»....

Ακόμη και στις γκρίνιες της ο Βλάσης τα προσπερνούσε όλα και τη μαλάκωνε.

(Οταν τελειωνουν τα χρηματα
και τα καθημερινα προσωπικα εξοδα ειναι τεραστια,
τοτε δεχεσαι να σε ταϊζει για ακομη μια φορα
η μανα σου και ο πατερας σου,
ακομη και αν ειναι στο ταφο...)


ΠΡΕΖΑ TV
11-8-2008